ตามรอยความสำเร็จของอดีตนักกีฬาทีมชาติไทย ที่ปัจจุบันเป็น บก ข่าวกีฬา ทีวีไทย

การเพาะเห็ดแบบครบวงจร การทำผักสวนคนเมือง ปลูกพืชไม่ใช้ดิน น้ำพริก 4 ภาค

ครูกร คุณครูกรรณิการ์ อ่อนจิ๋ว พี่แว่น นิรุช บุดสา อดีตนักกีฬาทีมชาติไทย อดีตผู้จัดการสินเชื่อ แพทย์หญิง พรทิพย์ มงคลรัตน์ รศ. โสภาพรรณ นามวงศ์ คุณสุพจน์ ทรงเผ่า

วางแผนความสุข

ความสุขที่แท้จริง ถึงเวลานั่งพัก ทบทวนความสุขของชีวิต อยู่ตรงไหน โรคกระดูกพรุนและงานวิจัยเครื่องวัดความหนาแน่นของมวลกระดูก ออมเงินอย่างไรได้ประโยชน์สูงสุด? แพ้อาหารแอบแฝง 10 เคล็ดลับการดูแลสุขภาพให้แข็งแรงในผู้สูงวัย โรคอัลไซเมอร์และความเสื่อมของสมอง

เรื่องดีมาฝาก

ความสุข สว ราชาผลไม้ สาธุ คุณสุรินทร์ พิศสุวรรณ

อดีตนักกีฬาทีมชาติไทย

ตามรอยความสำเร็จเจ้าของนิยาม "ความสำเร็จของแต่ละคน ตั้งค่าไว้ไม่เท่ากัน"

ตามรอยความสำเร็จของอดีตนักกีฬาทีมชาติไทย ที่ปัจจุบันเป็น บก ข่าวกีฬา ทีวีไทย

ตามรอยความสำเร็จของเราวันนี้ เป็นฮีโร่ของคนไทย เพราะท่านเป็นอดีตนักกีฬาทีมชาติเหรียญทอง ที่สร้างชื่อเสียงให้กับประเทศไทย ปัจจุบันเป็นถึง บก ข่าวกีฬาสถานีโทรทัศน์ของไทยช่องหนึ่ง นับเป็นความสำเร็จสูงสุดของชีวิต แต่ท่านกลับถ่อมตัว ว่าความสำเร็จของแต่ละคน ตั้งค่าไว้ไม่เท่ากัน แต่ทำทุกอย่างอย่างดีที่สุดเสมอ เรามาตามรอยความสำเร็จของท่านกันค่ะ

หลังจากรับปากแอดมิน ที่สนิทกันว่าจะเขียนเรื่องราว เพื่อเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่าน เกี่ยวกับความสำเร็จในชีวิต และการวางแผนชีวิต จากหนุ่มจนกำลังจะเกษียณในปีหน้าของผม ยอมรับว่าเครียดใช้ได้เลยครับ เพราะชีวิตผม ไม่น่าจะมีอะไรไปเป็นแบบอย่างคนอื่นได้ เป็นมนุษย์ผู้ชายที่ธรรมดา ติดดินมากๆ ครอบครัวยากจนต้นทุนคือศูนย์ หน้าที่การงานก็ไม่หวือหวาไฮโซ แต่นึกไปนึกมาก็พอจะมีเรื่องราวอยู่บ้าง เพราะ "ความสำเร็จของคนเรา ตั้งค่าไว้ไม่เท่ากัน"

ม่ะ......ผมจะเล่าให้ฟังครับ

ความที่ผมเป็นนักกีฬา และนักพลศึกษา จบมหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒพลศึกษา ที่สนามกีฬาแห่งชาติปทุมวัน ที่ตอนนี้ถูกยุบไปรวมกันที่องครักษ์แล้ว ผมจึงให้ความสำคัญกับสุขภาพมากกว่าทรัพย์สินเงินทอง ผมคิดเอาเองว่า สุขภาพที่ดี ทำให้เรามีความสุขได้มากกว่าเงินทองที่เหลือเฟือแต่ติดเตียง เพราะยิ่งเงินทองเหลือกินเหลือใช้ ยิ่งนำพาสุขภาพเราเสี่ยงต่อความเจ็บป่วย เพราะต้องยอมรับว่า ความสุขของมนุษย์ คือ กิน-เที่ยว

ในวัยทำงานผมพยายามหาเงินเพื่อส่งบ้าน-รถ-คอนโด ให้หมดเร็วที่สุด เพื่อไม่มีหนี้หลังเกษียณ ขณะเดียวกันผมดูแลสุขภาพตัวเอง ด้วยวินัยของนักกีฬาเก่า (ขออนุญาตโชว์ตัว ผมเป็นนักยิมนาสติก ทีมชาติไทย ครับ) ผมออกกำลังกายมากกว่า 5 วัน ในหนึ่งสัปดาห์ ยาวนานมาตั้งแต่เลิกเล่นยิมฯ ในปี 2530 จนถึงปีนี้ 2564 และอีกปีผมจะเกษียณแล้วยังออกกำลังกายต่อเนื่องสม่ำเสมอ

ตามรอยความสำเร็จของอดีตนักกีฬาทีมชาติไทย ที่ปัจจุบันเป็น บก ข่าวกีฬา ทีวีไทย

ผมตรวจสุขภาพทุกปีอย่างจริงจัง เพื่อป่วยจะได้รักษา เพื่อรู้ความบกพร่อง จะได้ระวังสุขภาพส่วนนั้นเป็นพิเศษ เพราะชีวิตหลังเกษียณ การเจ็บป่วย คือการเสียทรัพย์อย่างเยอะและต่อเนื่อง ผมอยากจะเกษียณแล้วสุขภาพดี ทำอะไรได้เองนานๆ ไม่เป็นภาระลูกหลาน เพราะพวกเขาก็มีภาระต้องสร้างเนื้อสร้างตัวเอง มันหนักอยู่แล้ว

บทสรุปก่อนการเกษียณ 1 ปี ผมมีปัญหาสุขภาพคือ ความดันโลหิตสูงนิดหน่อย 128+/ 93+ ทานยา 5 มิลกรัม วันละเม็ดคุมเอาไว้ นอกนั้นไม่มีปัญหาอะไร ส่องกล้องดูหมดแล้ว

ผมเชื่อว่าในวัยเกษียณ เราใช้เงินไม่มากเท่าวัยทำงานหรอกครับ ผมวางแผนที่จะหารายได้จากงานที่ถนัด คือบรรยายกีฬา เขียนคอลัมน์ และให้เช่าคอนโดฯ เมืองท่องเที่ยว สองตา-ยาย น่าจะอยู่ได้ไม่ลำบาก

แต่สุขภาพนี่สิครับ มันจะถดถอยลงทุกวัน ต้องเริ่มดูแลตั้งแต่หนุ่มๆ หรือ เริ่มให้เร็วที่สุดตอนนี้ก็ยังไม่สาย เพื่อที่หลังเกษียณ ยังไปเที่ยวได้ ยังทำโน่นทำนี่ ที่อยากทำเองได้ ผมเคยเขียนลงในเฟซบุ๊กตัวเองว่า

“แก่ตัวลง ถ้าคุณอยากนั่งกิน นอนกิน คุณต้องหาเงินให้เยอะๆ
แก่ตัวลง ถ้าคุณอยากนั่งเอง กินเอง คุณต้องออกกำลังกายเยอะๆ”

ย้อนไปที่หัวข้อ “ความสำเร็จของแต่ละคน ตั้งค่าไว้ไม่เท่ากัน” ผมยกตัวอย่างจากประสบการณ์จริงที่เจอคือ การปั่นจักรยานขึ้นดอยอินทนนท์ สูงสุดแดนสยาม นักจักรยานเก่งๆ เขาตั้งเป้าว่า ต้องปั่นขึ้นยอดดอย โดยเท้าไม่แตะพื้น รวดเดียวถึงสูงสุดแดนสยามเลย บางคนพลาดแตะพื้นเพียงครั้งเดียว เพราะสู้ความชันไม่ไหว ลงจากดอยอย่างผิดหวัง หน้าไม่รับแขกเพราะถือว่า ภาระกิจล้มเหลว ขณะที่ผมก็ปั่นขึ้นอินทนนท์เหมือนกัน แต่เป้าหมายของผมคือ ขอให้ถึงยอดดอย ไม่ว่าจะปั่น หรือจูงก็ตาม และผมก็ทั้งปั่นทั้งจูงขึ้นไปจนได้ ผมลงจากดอยด้วยรอยยิ้ม เพราะภาระกิจผมสำเร็จ ไงครับ

ในเมื่อต้นทุนของผม ไม่ใช่ความร่ำรวยหาเงินเก่ง แต่ต้นทุนของผมคือ การเป็นนักกีฬา เป็นนักพลศึกษา ผมเลยเลือกสุขภาพดีหลังเกษียณ เป็นตัวเลือกหมายเลข 1 ซึ่งมันก็จะดีจริงๆ... เชื่อผมเถอะครับ.